helene-de-beir-p1

Teken het charter!

    Ik vind gezondheidszorg een recht voor iedereen!
    , ik steun graag Hélène De Beir Foundation en onderteken het charter!

Het charter!

Global responsibilities for global health rights towards a global health fund

ONZE VROUW OP DE MAAN

Ongeveer één op drie mensen die op deze planeet leven – 2,5 miljard mensen – hebben geen toegang tot basisgezondheidszorg.

Sommige van die mensen, ongeveer één miljard, leven in landen die simpelweg te arm zijn, de zogenaamde ‘lage inkomenslanden’. De economische activiteit in die landen bedraagt er minder dan € 1000 per persoon en per jaar. (Ter vergelijking: de economische activiteit in België bedraagt € 36.000 per persoon en per jaar).

Om de lage inkomenslanden toe te laten basisgezondheidszorg te verstrekken aan hun inwoners zou iedere inwoner van de zogenaamde ‘hoge inkomenslanden’ zo’n € 36 moeten schenken aan iedere inwoner van de lage inkomenslanden. Van iedere € 100 hier verdiend zou dit 10 cent betekenen.

Andere mensen zonder toegang tot basis geneeskundige zorgen leven in landen die wel rijk genoeg zijn. De zogenaamde ‘midden inkomenslanden’ hebben geen internationale financiële hulp nodig. Het probleem daar is dat die landen pogen een groter deel van de economische wereldactiviteit naar zich toe te halen, en daarom de lonen zo laag mogelijk houden. Lage lonen betekent ook lage belastinginkomens in die landen, met als gevolg: onvoldoende middelen om basisgezondheidszorg te verschaffen.

En dan zijn er miljarden mensen die nu nog toegang hebben tot basis geneeskundige zorgen. Maar ook in hoge inkomenslanden staan de belastinginkomsten onder druk ten gevolge van de steeds meer geïntegreerde mondiale economie. Dit kan de gezondheidszorg die de overheden van die landen tot op heden verstrekten aan hun inwoners onder druk zetten. Zie naar de Europese Unie, waar de regeringen van Griekenland, Spanje en Italië reeds flink gesnoeid hebben in hun budgetten voor gezondheidszorg.

Deze problemen zijn té groot en té complex voor een kleine stichting als de onze. Maar we leren uit de geschiedenis, hoe in mei 1961 toenmalig president van de Verenigde Staten John F. Kennedy zijn landgenoten op riep tot een verkenningstocht naar de maan. Hij verwees naar mogelijke voordelen, maar meer nog naar de potentiële kracht van samenwerking over de grenzen van diverse sectoren heen. Sindsdien is een ‘man op de maan’ een uitdrukking voor een concrete doelstelling die zoveel samenwerking vraagt dat de dynamiek de doelstelling overstijgt.

Onze ‘vrouw op de maan’ is een Wereld Gezondheids-Fonds dat de ’10 cent’ transfers organiseert van de hoge inkomenslanden naar de lage inkomenslanden, zodat de essentie van het recht op gezondheid kan verwezenlijkt worden. Om daar te geraken zal de internationale gemeenschap van soevereine en onafhankelijke staten overeenkomsten moeten sluiten over het minimum niveau van sociaal beleid, over het minimum niveau van de belastingdruk en over redelijke en rechtvaardigde transfers tussen de landen. Dit veronderstelt een omhelzing van de mondialisering, met erkenning dat economische en sociale mondialisering als Siamese tweelingen zijn: de ene kan niet overleven zonder de andere.

Waarom?

Omdat gezondheid een mensenrecht is

De rechten van de mens geven aan wat mensen minstens mogen verlangen en verwachten van de samenleving waarvan ze lid zijn, en dus van elkaar. Gun elkaar de vrijheid om te denken, om te geloven, en om uit te komen voor zijn overtuiging. Maak elkaar niet tot slaaf. Neem elkaar niet gevangen, tenzij iemand een wet overtreden heeft en een rechtvaardig proces dat bevestigt. Maar ook: zorg voor elkaar, zonder individuele autonomie en verantwoordelijkheid op te geven. Neem verantwoordelijkheid voor elkaars basisbehoeften, zodat iedereen een eerlijke kans krijgt. Samenlevingen die de rechten van de mens miskennen falen. Ook gezondheid is een mensenrecht. Iedereen heeft een individuele verantwoordelijkheid om zo gezond mogelijk te blijven of te worden, maar mag ook van de ander verwachten dat er wordt gezorgd voor omstandigheden die de gezondheid bevorderen (drinkbaar water, bijvoorbeeld) en voor basisgezondheidszorg. De overheden van de landen waar mensen wonen, belastingen betalen, en deelnemen aan beslissingen en afspraken, dragen de voornaamste verantwoordelijkheid voor gezonde omstandigheden en basisgezondheidszorg. Maar sommige landen zijn te arm. Bovendien evolueren we in de richting van een gelaagde samenleving, waarin mensen zowel burger van hun stad als burger van hun land en van hun continent zijn, en meer en meer ook burger van de wereldgemeenschap. Als we een goed werkende wereldgemeenschap willen moet iedereen bijdragen tot de mensenrechten van elkaar.

Hoe?

Mondiale sociale bescherming

Een samenleving die meerdere lagen kent – de gemeente of de stad, het land, een gemeenschap van staten zoals de Europese Unie – moet zich aanpassen aan die realiteit. Handel brengt welvaart, maar die welvaart is vaak ongelijk verdeeld, en ongelijkheid kan zichzelf versterken zodat sommige bevolkingsgroepen geen eerlijke kans krijgen. Sociale bescherming, gedragen door de sterkste schouders, stuurt de markten bij en is essentieel voor de verwezenlijking van sociale mensenrechten. Naarmate handel steeds meer de landsgrenzen overschrijdt zou ook de noodzakelijke bijsturing door middel van sociale bescherming grensoverschrijdend moeten werken. Moeten we dan maar ineens voor een mondiale sociale bescherming gaan, en de bestaande nationale netwerken afschaffen? Dat is niet onze bedoeling. Nationale netwerken zullen de bouwstenen van een mondiale sociale bescherming blijven. Elk land moet ook een zekere autonomie bewaren, zodat mensen op democratische wijze kunnen mee beslissen hoe ver ze willen gaan in wederzijdse sociale bescherming, en wat hun prioriteiten zijn. Wat wij voorstellen is dat aan de bestaande nationale netwerken een internationale laag wordt toegevoegd. Alle landen zouden bijdragen aan een mondiaal fonds, elk in verhouding tot zijn nationaal inkomen. Deze bijdragen zouden dan worden verdeeld onder de landen die kunnen aantonen dat ze echt hun best doen om alle mensenrechten te verwezenlijken maar toch externe hulp nodig hebben, en die een ‘goed rapport’ van behoorlijk bestuur kunnen voorleggen.

Hoeveel?

10 eurocent per € 100 euro inkomen

Gezondheid is slechts een element van de mondiale sociale bescherming, maar we geven het voorrang omdat het levensnoodzakelijk is en omdat we relatief precies kunnen inschatten wat ervoor nodig is. Volgens ramingen van de Wereldgezondheidsorganisatie hebben de regeringen van de armste landen - waar ongeveer één miljard mensen wonen - minstens € 50 per inwoner per jaar nodig, en kunnen ze zelf gemiddeld slechts € 10 per inwoner bijdragen. € 40 miljard is niet weinig, maar het bruto nationaal inkomen van de inwoners van de rijkste landen samen - ook een miljard mensen - is ongeveer $40 biljoen. Van elke € 100 inkomen is dus slechts 10 cent nodig. Bereken hier voor jezelf wat die bijdrage per jaar zou betekenen.  De berekening is uiteraard louter ter illustratie en de ingevulde gegevens worden niet bewaard. Bovendien bent u vrij om eender welke gift te storten.

Zoveel!

Resultaten 1 - 683 van683
mensen willen dit mondiaal fonds realiseren

Vind jij dat iedereen toegang moet krijgen tot basisgezondheidszorg? Steun dit idee, klik nu!
Je kan zelfs meer doen, steun met 10 cent per €100 inkomen en jouw bijdrage is vervuld. Bereken je bijdrage of kies een bedrag dat je wil bijdragen aan een mondiaal fonds opdat op termijn iedereen toegang krijgt tot basisgezondheidszorg. Breng je familie, vrienden en relaties op de hoogte en verspreid de '10 cent' campagne van de Hélène De Beir Foundation!

Teken het charter!

    Ik vind gezondheidszorg een recht voor iedereen!
    , ik steun graag Hélène De Beir Foundation en onderteken het charter!